شعر بسیار زیبایی از احمد محمدی

درد دلهای عارفانه در حرم حضرت علی

در زمانِ بی کسی، یارَم تویی
مونِس شبهایِ این تارَم تویی
کِی شَوَد تا این اُمیدَم بَر دَهَد
تا بیایَم سویِ تو، رونَق دَهَد
مَن عَلیلَم، مَن ضَعیفَم، مَن فَقیر
دَردَم از حَد شد فزون، دَستَم بِگیر
اِی خُدایی که، تو رَحمانی رَحیم
مُبتِلایَم مَن، دوایَم کُن عَزیز
دَردِ این دِل را، کُجا گویَم خُدا
غِیر تو مَن هم ندارَم جان پِناه
گَر کُنَم یِک لَحظِه غِفلَت از تُوأَم
رو سیاهَم روسیاهَم روسیاه
عِشقِ تو گَر دَر دِلِ مَن جا گِرِفت
عاقِبَت هَم راهی صَحرا گِرِفت
گَر تو را دارَم، که را خوانَم خُدا
غِیر تو مَن هم ندارم، جان پناه

 

شاعر: احمد محمدی ... خورموج

/ 0 نظر / 7 بازدید